Rozdział 27

Obudziłam się obok Harry'ego który wciąż pogrążony był we śnie. Uśmiechnęłam się na widok tego jak niewinnie i słodko wyglądał, wyszłam z łóżka ubierając się i schodząc na dół. Znalazłam Perrie która siedziała bokiem do mnie, podeszłam do niej gotowa, aby przeprosić i pokazać jej, że wciąż żyję. Obróciła się w moją stronę, a ja zamarłam na widok jej szkody, oczy miała zmatowiałe i nie pokazywały dużo szczęścia. Przejechałam palcami po jej policzku ocierając łzy i starając się nie dotknąć wielkiego siniaka pokrywającego jej piękną twarz.

-Tak bardzo cię przepraszam - wyszeptałam przyciągając ją do uścisku.

-To nie twoja wina, musisz się stąd wydostać. Skończysz tracąc dziecko jeśli zostaniesz - powiedziała patrząc na mój brzuch, po mimo tego, że nie było jeszcze nic widać.

-Nie mogę cie zostawić, kto wie co zrobią jeśli pozwolisz mi uciec - odpowiedziałam upewniając się, że mój głos jest cichy.

-Nie chce żeby Louis, albo Harry zranili cię ponownie - prawie krzyknęła. Moje oczy rozszerzyły się słysząc głośne kroki zmierzające do miejsca gdzie stałam. Perrie patrzyła na mnie nie mając odwagi spojrzeć kto jest za mną.

-Idź stąd Perrie - prychnął, czułam jak kładzie ręce na moich ramionach. Patrzyłam jak wychodzi przed tym jak zostałam mocno odwrócona w jego stronę, jego wysokość mnie dominowała.

-Co miała na myśli mówiąc o Louisie, Payton ? - powiedział wolno, starając się nie krzyczeć. Powtórzył  to samo pytanie niskim głosem, co brzmiało bardziej strasznie.

-Nie wiem - szepnęłam patrząc jak jego wyraz twarzy szybko się zmienia. Poczułam ten sam ból co wczoraj, głowa odwróciła się w bok przez mocne uderzenie.

-Mów kurwa. Teraz - powiedział przez zaciśnięte zęby, jego oddech przyspieszał gdy nie odpowiadałam. Podniosłam rękę w górę trzymając się za obolały policzek.

-Nie chce ci mówić - wyszeptałam. Kilka łez wyleciało z moich oczy, lecz szybko je wytarłam wracając na niego wzrokiem. Wziął głęboki oddech przed mówieniem.

-Proszę powiedz mi - powiedział cicho. Ustąpiłam, gdy zaczął gładzić mój obolały polik.

-On mnie z-zgw - przerwał mi, wiedział co chciałam powiedzieć. Nie odezwałam się myśląc, że mogłam go powstrzymać, ale byłam za słaba.

-TY JEBANY CHUJU !! - wrzasnął na wchodzącego do pokoju Louisa, sprawiając że chłopak stanął zauważając wkurzonego Harry'ego.

-ONA JEST MOJA - syknął  uderzając go w twarz, na co chłopak wstrzymał oddech łapiąc się za bolący policzek stojąc ciągle w jednym miejscu.

-O co ci kurwa chodzi ? - prychnął Lou patrząc na mnie i na Harry'ego.

-Uprawiałeś z nią seks. Powiedziała mi to kurwa - odpowiedział jego szczęka była zaciśnięta.

-Nie zrobiłbym tak okrutnej rzeczy. Ile lat mnie już kurwa znasz Harry - odpowiedział szorstko. Otworzyłam usta nie wierząc w słowa które opuściły jego usta. Harry spojrzał na mnie, szybko zamknęłam usta wybiegając z pokoju. Wiedziałam zbyt dobrze, że coś mi zrobi, spojrzałam na lewo i prawo, decydując się na pokój po prawej stronie. Wbiegłam wprost do pokoju Perrie, zamknęłam drzwi za mną upewniając się, ze są zablokowane. Słyszałam głośnie krzyki Harry'ego  i kroki zbliżające się coraz bliżej.

-Co się do cholery stało ? - spojrzałam za siebie znajdując Perrie siedzącą po turecku na łóżku. Podskoczyłam słysząc walenie w drzwi.

-Louis okłamał Harry'ego o gwałcie. I uciekłam - cała drżałam jak szłam w stronę łózka. Drzwi na pewno się złamią w kilka minut i nie będzie szansy uciec.

-Jest okej Payton - uspakajała mnie, ale ciągłe walenie w drzwi nie pomagało.Usłyszałam głośny huk pękających drzwi i znalazłam bardzo wkurzonego Harry'ego i Louisa. Weszłam na koniec łózka uderzając w ścianę, następnie chłopcy weszli do pokoju.

-Perrie idź - prychnął ciągle się na mnie patrząc.

-Nie. Musisz jej uwierzyć. Dlaczego do cholery miałaby sobie wymyślić coś tak chorego ? - broniła mnie Pezz, Harry odwrócił się podchodząc do niej.

-Dlaczego miałbym nie uwierzyć najlepszemu kumplowi ? - zadrwił.

-On jest pieprzonym kłamcą Harry - krzyknęła. Wzdrygnęłam się na jej nagły wybuch. Harry westchnął głośno ciągnąc się za włosy.

-Nie wiem kurwa. Idę stąd - powiedział szeptem i wyszedł nie patrząc na nikogo. Louis zaśmiał się wychodząc. Coś się dzieje z jego głową. Perrie westchnęła, ulga pojawiła się na jej twarzy, odwróciła się do mnie uśmiechając.

-Jesteś gotowa na powrót do domu ? -zapytała. Zmarszczyłam brwi patrząc na nią skonsternowana, nigdy nie wiem kiedy żartuje, ale  skinęłam głowa.

-Dobrze, wyjeżdżamy - powiedziała wstając.

-Jak ?. Chłopcy nas nie zatrzymają ? - zapytałam nie mogąc znaleźć odpowiednich słów.

-Wyszli. Jest tylko Harry i Louis, ale jestem pewna, że oni też mogli gdzieś pójść - powiedziała biorąc moją dłoń i podnosząc mnie.

-Jedziemy do domu. Ciesz się - dodała z uśmiechem, prowadząc mnie do frontowych drzwi.

_____________________
Przepraszam za zwłokę. Miałam lenia xD
Umarłam po raz kolejny. Jejku to chyba jest opowiadanie o Payton i Perrie hahaha ( Parrie) i ja je shippuje xD
Aha nie zadawajcie mi pytań w komentarzach, bo to jest denerwujące. Specjalnie założyłam Aksa który bd w zakładce kontakt :D
Co myślcie ?
Next pojawi się jak bd 20 kom