Rozdział 39

-Po prostu chce się upewnić, że zostaniesz ze mną na zawsze - powiedział delikatnie, ściągając ze mnie ostatnią warstwę ciuchów i pozwalając im dryfować po wodzie. Zmarszczyłam brwi nie do końca wiedząc o co mu chodzi, ale proszę nie. Odsunął się lekko wciąż stając naprzeciw mnie, a rękoma powędrował do mojego ciała. Moje oczy powiększyły swoje rozmiary, a w ustach poczułam suchość. Nie mogłam  poradzić na uśmiech wkradający się na moje usta. To było niewiarygodnie piękne.

-Będę cie zawsze kochał i mam nadzieje, że ty czujesz to samo skarbie - powiedział. Widziałam, że był zdenerwowany przez sposób w jaki się wypowiadał. Mój oddech przyspieszył.

-Mógłbym upaść na kolano, ale jestem nagi i poniekąd jesteśmy w wodzie - zaśmiał się rozglądając dookoła, spojrzał na mnie wyczekująco i zmarszczył brew. Nie mogę. Nie mogę tego zrobić. To nie ja. Musze uciec. Teraz. Łzy pojawiły się w moich oczach patrząc na pierścionek, a później ponownie na niego. Pokręciłam głową, szybko wstałam i wyszłam z basenu przeciągając mokrą sukienkę przez głowę nie martwiąc się o bieliznę. Wiem, że to co robię go rani i może spowodować, że mnie znienawidzi, ale nie mogę za niego wyjść. On nie jest mój. Oczywiście ja jestem jego, ale to na siłę. Nie jestem gotowa by spędzić z nim całe moje życie. Jestem młoda, mam jeszcze całe życie przed sobą. I czy naprawdę go kocham ? Jeśli nie spotkałabym go w tamtym miejscu, nie byłoby mnie tu, nie byłabym w ciąży i nie straciłabym dziecka. Jason byłby ciągle żywy. A Paul, cóż kto wie co by się z nim stało. Perrie nie byłaby tak bardzo raniona  jak jest teraz, Nate nie wszedłby w to całe gówno. Ciągle byłabym z Victorią i Ari'ą, miałabym swoje własne doświadczenia z collage'u i spędzałabym czas z przyjaciółmi. Moje życie byłoby dużo lepsze. Weszłam do środka, a usta drżały mi z zimna i z tego co usłyszałam. Nate spojrzał na mnie, a rozczarowanie pojawiło się w jego oczach. Dlaczego do cholery miałby być rozczarowany ? Podszedł do mnie obejmując mnie ramieniem, przez co pomoczył swoje ubrania. Co kurwa.

-Payton - westchnął. Wiem co zamierza powiedzieć. Wiem, że myśli że powinnam być z Harrym. Powinien zrozumieć moje pole widzenia. Jestem jego młodsza siostrą.....

Pokręciłam głową wykręcając się z uścisku Nate'a, na co on potknął się nieznacznie lecz szybko odzyskał równowagę. Popatrzył na mnie z wyraźnym zmartwieniem, jeśli mi nie powie nie mogę się odezwać. Nie powinnam robić tego co teraz robię.

-Nie - syknęłam patrząc na niego i odchodząc o kilka kroków.

-Miesiąc temu chciałeś go zabić. Dlaczego teraz nie chcesz ? - prychnęłam. Widziałam jak Perrie i reszta powoli wchodzi do pomieszczenia, przyglądając się temu wydarzeniu. Znam swojego brata, szybko się wkurza.

-On się o ciebie troszczy Payton. Tu nie chodzi o niego, ale o ciebie i twoje bezpieczeństwo - splunął, jego głos jest straszny kiedy przejdziesz na jego złą stronę. Co starałam się kiedykolwiek zrobić.

-Przestań mnie tak traktować, nie jestem kimś kto się łatwo łamie Nate. Myślałam, że o tym wiesz. Dobrze wiedzieć, że ufasz komuś kto cię kurwa zmusza do zostania tutaj - krzyknęłam całkowicie wkurzona, teraz nie będę sympatyczna dla nikogo.

-Pay nie zaczynaj. Wiesz, że łatwo cię złamać - westchnął mój brat przejeżdżając rękoma po jego krótkich włosach. Wywrócił oczami rozglądając się dookoła, prychnęłam i odeszłam. Słyszałam jak mnie wołał, ale nie odwróciłam się.

-PAYTON NIE WAŻ SIĘ WYCHODZIĆ !! - usłyszałam wrzask Harry'ego, ponownie nie zamierzałam się za siebie oglądać. Trzasnęłam frontowymi drzwiami, starałam się biec szybko i jak najdalej od tego całego zamieszania. Z dala od tych, których kochałam. Pokazałam im cześć mnie której nigdy nie widzieli i szczerze nie obchodzi mnie to, że wszyłam bez pozwolenia. Potrafię o siebie zadbać, mogą patrzeć jak wychodzę. 

_____________________________

Dziękujemy za cudowne komentarze i chciałabym podziękować Anii za pomoc <3

Co myslicie o tym rozdziale ? xx

20 kom next xx